blogcynog

4th of July Y'all

2005-07-07T23:13:00.000Z

Ar ôl gwagio'r banc yn Efrog Newydd, doedd geni ddim dewis. Roedd rhaid i “Bangor i” fynd. Roedd yr amseru yn weddol dda gan fod geni gwersi bob dydd o 8am tan 5pm, a dim ond 3 penwythnos yn America. 3 penwythnos! Lle mae'r flwyddyn ddiwethaf wedi mynd? Er hyn, roedd hin brofiad torcalonnus gwerthu'r bwgi bws. Ond ar y 4 o Orffennaf cefais gynnig nad oeddwn yn medru ei wrthod.

Cefais alwad ffôn i'n deffro o'n drwmgwsg am 11am. Jamie oedd yna, yn fy nghyfarwyddo i godi, nol fy shorts nofio, nol Dewi, a neidio fewn i'r fan, cyn dechrau ar ein taith olaf yn y fan. Taith i faes awyr bach Gallipollis. Roedd ffrind arall i ni wedi bod yn llygadu'r fan o'r dechrau, ac wedi cynnig $1500 i ni amdano, ar ôl i'w Dad edrych drosto. Mae Dad o'n berchen ar awyren 4 sedd o 1966, ac roeddem wedi trefnu cytundeb arbennig gyda nhw. Pres a sbin yn yr awyren. Bargen! Pan oni'n sefyll ar y runway gwag, yn y gwres tanbaid, mae'n rhaid i fi gyfaddef fy mod yn cachu brics! Donni ddim wedi bod ar awyran mor fach yn fy myw! Ond unwaith i ni godi i'r awyr, anghofiais bob ofn. Roedd o'n brofiad anhygoel.

Ar ôl glanio, gwyliais y fan yn diflannu fewn i'r gorwel. Roni'n drist iawn, ond sylweddolais pan mor ffodus oeddwn. Dim ond tua £50 oeddwn wedi colli yn werth y fan, a huna mewn blwyddyn o deithio rownd y wlad. Cefais ddim llawer o amser i grio, gan fod ni gyd wedi neidio fewn i Jeep ein cyfaill a hegli ddi am bwll nofio preifat teulu ein ffrind, i ymlacio yn y dŵr braf o dan warchae’r haul poeth. Llosgais fel Sais yn Sbaen!! Dyma oedd ein paratoad at ddathliad mawr y nos, dathlu rhyddid America o warchae coron Lloegr.

Unwaith eto cefais y fraint o brofi caredigrwydd a chynhesrwydd y bobl, gyda gwahoddiad i fwyta un o brydau bwyd pwysicaf y flwyddyn yn gwmni teulu un o fy ffrindiau. Ar ôl pryd hollol arallfydol cefais wahoddiad i fynd am dro ar Harley Davidson tad fy ffrind. Donni heb fod ar feic modur o'r blaen, felly roedd y cyfle yma yn un rhy dda i'w wrthod, yn enwedig ar feic mor cŵl. Dyna lle oni, heb helmed, yn fy bar o fflip fflops $1, shorts nofio a chrys pêl droed Cymru, yn gafael ar i'r beic gyda phob mymryn o egni a oedd gan fy nwylo chwyslyd. Roni'n teimlo fel roced yn saethu lawr y ffyrdd, yn gwneud 80mya mewn ardal 55mya. Di'n wallt i heb fod yr un peth ers hynny.

I orffen y noson, aethom i gyd lawr i ochr yr afon Ohio i wylio sioe ffyrnig o dan gwyllt. Roni'n teimlo fel fy mod yn Iraq!!!! Eisteddais ar ochr yr afon gyda morgrug yn dringo drosof, pryfaid yn fy nghnoi, ag Americanwyr yn gofyn i mi os oedd ganddom ni dan gwyllt yn Gymru. Wrth esbonio hanes Guto Ffowc, dechreuais feddwl am wbath. Pam ydym ni fel Cymry yn dathlu'r diwrnod yna? Pryd ydym ni, fel cenedl, am gael dathlu ein “4th of July” ni? Dwi'n disgwyl yn eiddgar am y dydd yna.

Dwi'n “Calon” Efrog Newydd

2005-07-07T03:17:00.000Z

Wel, mae'r wythnos yma wedi pasio mewn curiad calon, ag unwaith eto a dwi nôl yn y maes awyr yn sgriblan ar ddarnau o bapur sgrap. Dwi wedi bod yn eistedd yma ers bron i 5 awr gan fod y tywydd gwael wedi troi ein trefniadau teithio fewn i draed moch. Dwi dal yn disgwyl am lais main i ddod dros yr uchelseinydd yn datgan fod ein hawyren wedi glanio, ond dal i ddisgwyl ydw i, heb geiniog i'n enw a cheg sych. Mae hi wedi bod yn wythnos ddrud a chofiadwy yn y ddinas fawr ddrwg.

Yma fel rhan o'n gwrs ydw i, Dewi, a tua 35 o athrawon canol oed. Mae'r mwyafrif helaeth ohonyn nhw yn wragedd priod, a phob un mor wyn â'r galchen. Ma nhw i gyd wedi talu $900 i adael eu gŵyr, eu plant a'i chyfrifoldebau, a dod ar y daith addysgiadol yma. Dyma lle ma fi a Dewi yn eu canol, heb dalu ceiniog. Ar adegau fel hyn dwi'n sylweddoli pa mor anhygoel o freintiedig ydw i dderbyn yr ysgoloriaeth yma............ just piti fy mod wedi cael fy amgylchynu gan y gwragedd canol oed ma!! Neu dyna oni yn ei feddwl yn y dechrau, ond mae rhai o'r mamau yma yn fwy boncyrs na fi a Dewi, a chawsom amser difir iawn yn eu cwmni.

Bwriad y trip oedd tynnu'r athrawon yma allan o'i “Comfort Zone” arferol o Ohio, a gosod y sialens o fyw am wythnos yn ganol goleuadau a miri Efrog Newydd, a chredwch chi fi, mi oedd o'n sioc anferthol i rhai ohonynt. Roedd un athrawes wedi dod a'i gwr gyda hi ar y trip, ag yntau yn cerdded rownd yn modelu y mwled mwyaf bendigedig erioed, neu fel dwi wedi dysgu ei alw, y “Kentucky Water Fall” mwyaf bendigedig! Mi oedd o fel petai Crocodile Dundee wedi gadael yr “Outback” a dychwelyd, unwaith eto, i strydoedd myglyd NYC!

Mae'n draed i'n brifo. Dwi wedi cerdded lot yma ar fy anturiaethau rownd y ddinas, a does dim dewis ond gwneud hyn. Mae 'na gymaint llai o bobl tew yma i gymharu ag allan yn y wlad, felly mae'n rhaid bod o leiaf un peth da am gost uchel gadw car yma. Mi faswn i ofn gyrru yma beth bynnag, mae gyrwyr y tacsis melyn yn hollol wallgof a didrugaredd, a gyda'r Subway mor gyfleus, be di'r pwynt?

Esi i weld yr holl bethau amlwg yn Efrog Newydd, ond fy hoff beth am y lle oedd yr ardaloedd ethnig. Bwytais mor dda am yr wythnos, o'r Eidal Fach i'r ardal Roegaidd, wedyn draw i “China Town” a lawr i'r ardal Rwsieg. Mae'n wir bod chi'n cael blas ar ddiwylliannau gwahanol yma, ac roedd o'n bleser gweld yr holl arwyddion dwyieithog yn y siopau a'r busnesau lleol. Bysa chi bron yn gallu bod yn y gwledydd yma, heblaw am y ceir Americanaidd yn llenwi'r strydoedd ag y canu corn yn ddiddiwedd.

Y bobl tin gyfarfod sydd yn gwneud profiadau felma'n gofiadwy. Fel Homiside squad Brooklyn natha ni gyfarfod mewn bwyty Eidalaidd, yn dangos eu gynnau a'u bathodynnau i ni, wrth rannu perlau i ni fel (mewn acen Efrog Newydd) “I get up in the morning when people are dead” a “.....the Sopranos act this life, we live it....”. Ond doedd pob sgwrs ddim mor ddigri. Roedd sgwrs gafo ni efo Gwyddel y diwrnod cynt yn ddigon i sobri unrhyw un. Roedd o wedi bod yn byw yma ers ugain mlynedd, ac wedi bod yn adeiladu a chynnal adeiladau talaf y lle. Roedd o'n disgrifio diwrnod 9/11 a'r stryd tu allan i ble oeddem ni'n yfed. Gyda'i helmet galed a'i harnais wrth ei draed, disgrifiodd y ffordd nath pob gyrrwr a theithwyr a oedd ar y ffordd, pob un car, tacsi a bws, stopio a pharcio yn ganol stryd. Gwagiodd yr holl siopau a busnesau a nath pawb just cael allan a dechrau cerdded. Gollwng popeth a cherdded i ffwrdd o'r hunllef, gan basio'r holl geir gwag ma oedd wedi eu gadael yn ganol y ffordd.

Mae Efrog Newydd yn lle anhygoel, ond swni byth yn gallu byw yna. I ddechrau efo fo, mae'r lle rhy blydi drud! Ar ôl y gwariant afradus bydd y fan yn gorfod mynd ar werth pan gyrhaeddwn ni nol i Ohio, sy'n golygu fod pennod arall o'n anturiaethau yn dod i ben. Fyddai adref yng Nghymru mewn dim o bryd, ond mae'n rhaid i mi gyfaddef fod geni, erbyn hyn, deimladau cymysg am adael fy ail gartref.

Yr Ŵyl

2005-07-04T05:31:00.000Z

Dwi'n ysgrifennu'r cofnod yma o'r awyr, mewn awyren fechan sydd yn gwibio tuag at yr “Afal Fawr”, Efrog Newydd. Mae'r aer yn glir a golygfeydd rhagorol i'w weld allan o'r ffenestri bychan a thrwchus. Byswch chi'n meddwl fy mod yn llawn brwdfrydedd a hwyl ar fy ffordd i le mor anhygoel, ond i fod yn onest dwi ddim. Mae'n ben i dal i droi ar ôl tair wythnos hollol wallgof a bythgofiadwy yn Roi Grande. Mae'r Ŵyl Geltaidd, a oedd wedi cymerid fy mywyd drosodd yn llwyr, wedi pasio erbyn hyn, ac rydym ni gyd yn gallu anadlu unwaith eto. Roedd yr holl beth yn waith caled ond yn brofiad hollol wych, ag yn llwyddiant anferthol.

Ydych chi'n gwybod y teimlad yna o fod yn ganol criw o bobl wych yn gweithio tuag at yr un nod? Mae o, i mi beth bynnag, yn deimlad arbennig, a nesi fwynhau'r profiad yn fawr. Ar ben hyn i gyd, roedd 'na griw o bobl arbennig wedi dod i fyw a pherfformio gyda ni am gyfnod, ac roedd hin fraint (ag yn uffar o laff) cael eu tywys rownd fy gartref newydd. Y cyntaf i gyrraedd oedd Gwilym a Llio, ac roeddwn i wedi cynhyrfu yn llwyr o'r cyfle i ddangos nhw rownd fama. Nath y pethau ddim ddechrau yn rhyw dda iawn gan fod nhw, ar ôl cyradd, yn methu newid ei phunnoedd fewn i ddoleri. Mae hyn yn enghraifft o ba mor anhygoel o ynysig ydi'r rhan yma o'r byd, pan da chi ddim yn gallu cyfnewid pres, heb yrru dros ddwy awr. Natha ni drio bob man, heb ddim lwc. Mae'n amlwg fod 'na fawr o neb o'r rhan yna o'r byd yn gadael y wlad.

Natha ni ddod 'nôl i Columbus i drio newid pres ond caeodd yr unig gyfnewidfa yn yr holl ddinas, yn cynnwys y maes awyr, am 5pm. Roedd hin 5.40pm, ag am eiliad roedd hin edrych fel bod y daith o dros ddwy awr wedi bod yn wastraff. Ond na, roedd o'n bell i ffwrdd o fod yn wastraff, am fod 'na ail gymal i' gynllwyn y dydd yna. Roedd 'na noson “Open Mic'” yn glwb Blues gorau'r ddinas, ac roedd Gwil am fynd i ddangos ei ddoniau. Waw..... am brofiad grêt oedd hwnna. Wrth i Gwilym ddechrau canu yn Gymraeg, aeth y lle yn ddistaw, gyda llygada pawb yn yr ystafell wedi gludo i'r gŵr a oedd yn canu yn hyfryd ar y llwyfan. Cafodd wrandawiad gwych a chymeradwyaeth enfawr, gan brofi fod talent a cherddoriaeth yn croesi pob ffin. Cŵl iawn, iawn, iawn.

Y diwrnod wedyn roedd hin amser am drip arall i'r maes awyr i bigo fyny mwy o Gymry talentog a pleserus. Nol ar ddechrau'r antur yma ddaru Dewi a fi gyfarfod y teulu nesa ma, pan odda ni gyd draw yn Buffalo yn Gymanfa Ganu Genedlaethol Gogledd America. Mae Paula yn rhedeg cwmni eu hun o'r enw 'In-formal's' sydd yn gwneud dillad Cymreig, tra bod ei gwr, Mel, yn fetalergydd ag yn ganwr traddodiadol o fri. Gyda nhw oedd ei mab Cai, sydd bron y chwe blwydd oed, ac sy'n fachgen dymunol iawn. Ma nhw wedi bod yn byw allan yn L.A ers rhai blynyddoedd, ond dal a chysylltiadau cryf a Chymru.

Felly, roedd 'na griw da ohona ni yn Roi. A phawb yn ffitio fewn i'r fan “Bangor I”. Perffaith!! Dwi heb fod adref ers dolig ac mi oedd hi mor braf fod yn gwmni Cymry Cymraeg. Ti ddim yn sylwi dy fod yn ei fethu o, nes dy fod yn cael blas arno eto. Cawsom ni gyd amser gwych, yn paratoi a phartio. Amser da ond blinedig.

Erbyn y dydd ei hun, roni yn rhedeg ar adrenalin yn unig. Roedd yr holl fisoedd o waith paratoi yn dod at ei gilydd, ag yn talu ffwrdd am fod popeth wedi mynd yn llyfn, gyda thua 600 o bobl yn troi fyny, tua 400 yn fwy na'r blynyddoedd cynt. (smyg git!) Dyma Gwilym yn chwarae set hudolus ar y llwyfan tu fewn, tra bod Mel wedi dangos i bawb pan fod Sir Anthony Hopkins yn ffan mor fawr ohono, wrth ganu baledi traddodiadol Cymreig yn yr haul. Er hyn nesi ddim gweld o i gyd, roni rhy brysur yn rhedeg rownd fatha ffŵl, yn sicrhau fod popeth yn iawn a phawb yn hapus. Ar ôl yr holl waith caled nesi fethu 90% o beth oedd yn mynd mlaen. Damia, ond dyna fo, felna mar pethau man gweithio.

Darn gorau'r holl beth oedd Ceilidh y nos, ble oedd na fwyd am ddim, cwrw lleol a “open mic'”. Roedd y stafell yma yn llawn dop o bobl yn mwynhau, gyda'r cwrw yn llifo a'r lobsgóws yn cael ei llowcio. Yn cymeryd y blaen efo'r diddanu oedd Mel a Gwilym, ond wrth i'r cwrw fynd lawr dyma fwy o bobl yn camu fyny, yn cynnwys Dewi, a ddangosodd i bawb fod o'n gallu canu hefyd. (Er bod Tim wedi gorfod dwyn y meic ffwrdd ohona fo yn y diwedd). Noson lawen Gymreig oedd o mewn gwirionedd, gyda phethau'n mynd y flêr wrth i'r “Scotch Ale” 8.2% lifo a chiltiau yn cael ei chodi, a rhannau o'r corff yn cael ei fflasho! Nath un person cael mor flêr nes ei fod wedi piso ei gilt benthyg! Wps! Cawsom ni gyd noson anhygoel mewn cwmni criw mawr o gymeriadau lliwgar a difyr ble ddysgais oeliaf un wers bwysig am fywyd. Mae'r cyfuniad o gilt a chwrw cryf yn gofyn am drwbl!

Ar y ffordd a phawb nol i'r maes awyr, dyma ni'n stopio mewn siop cowboi i brynu hetiau, fel bod y Cymry yn cael mynd a darn bach o fama adra efo nhw. Dwi'n edrych ymlaen at weld Gwilym yn chware yn y Steddfod efo het cowboi am ei ben! Prynais i ddim, ond cefais gyfle i feddwl am dan bethau. Roedd 'na rywbeth rhyfedd iawn am yr Ŵyl Geltaidd. Doedd na neb bron o staff y coleg yn bresennol, na chwaith y Cardigan Club (sef clwb y Cymry lleol). Cawsom ddim cefnogaeth gan y ddwy garfan amlwg yma o bobl, am resymau od. O be dwi'n ei weld, mae 'na ddrwgdeimlad yma. Dwi'n amau (ond ddim yn sicr) fod y Clwb C ddim yn gefnogol am na nid gŵyl Gymreig egsgliwsif oedd o, a dwi'n gweld fod yna dal creithiau yn bodoli, sy'n atal carfanau o'r staff rhag dod draw i fwynhau. O wel, colled nhw yn y diwedd.........

Dwi wedi mwynhau'r misoedd diwethaf yn fawr iawn, a dwi wedi dysgu llawer am y lle ma. Er hyn, dwi'n falch fod o drosodd wan, dwi'n flinedig. Dwi ar fin glanio yn Efrog Newydd..... grêt........ noson dawel heno dwi'n meddwl. Mae fory yn ddiwrnod arall..........

Detroit

2005-06-06T03:51:00.000Z

Yn ystod yr wythnos dwi'n glwm i Rio Grande, yn paratoi'n brysur tuag at yr Ŵyl Geltaidd. Ma pethau yn dod ymlaen yn dda wan, mond fod yna lot o waith i'w wneud a dim digon o oriau ymhob diwrnod i'w neud o. Ond dyna fo, dwi'n mwynhau'n fawr, a pan mae'r penwythnos yn cyradd mae hin amser i deithio ag ymlacio. Wel, dwi'n deud ymlacio, ond roedd y penwythnos estynedig yma bach yn wallgof ag yn bell o fod yn saib. Teithiais i, a ffrind Gwyddelig, fyny ar fws Grayhound i Ŵyl Fuse-in yn ganol y ddinas ble gafodd cerddoriaeth Techno ei eni. Dinas Detroit.

Mewn ffordd, y pedwar diwrnod yma oedd fy ngwyliau haf i, ac roedd pawb yn gofyn i mi ble oni am fynd. Yr ateb olaf oedd pobl yn disgwyl geni oedd Detroit, yr hen ddinas ddiwydiannol, “ryff” a “pherig”. Pan oni'n deud fy mod yn teithio ar ffws Grayhound, mi odda nhw yn edrych arnaf i fel fy mod wedi mynd yn wirion!

Mae gan bron iawn bawb yn America gar. Ma ceir yma yn rhad fel baw, yn rhad i'w rhedeg ag yn hollol angenrheidiol i fywyd, hed son am fod yn symbol pwysig iawn o statws. Dim ond y difreintiedig sy'n teithio ar y Grayhounds, wel, nhw a phobl a chredoau crefyddol sy'n eu stopio rhag prynu technoleg fodern fel ceir. Rhein ydi'r bysus da chi'n gweld yn y ffilmiau pan mae rhywun wedi gwneud rhywbeth ag yn gorfod dianc allan o'r ardal ar fws cyntaf y bore. Felly roni'n teithio ar “fws y dihirod!”

Teithiom am 8 awr yn gwmni pobl a oedd efo bagiau bin fel bagiau teithio, yn stopio bob hyn a hyn i bigo mwy o bobl fyny a gollwng eraill i ffwrdd. Mi odd o'n brofiad diddorol bod yn y lleiafrif ethnig ar y bws, ond do ni ddim ofn gan fod pawb wedi bod mor gyfeillgar, wedi'r cyfan, roedda ni gyd ar yr un siwrne. Dwi'n falch bod ni wedi teithio ar y bws. Roedd o'n brofiad iach a diddorol, a beth bynnag, donni heb fod ar fws ers steddfod Casnewydd. Does 'na ddim trafnidiaeth gyhoeddus yn agos i Rio.

Gafo ni hwyl yn yr Ŵyl, wedi ein hamgylchynu gan filoedd o gymeriadau lliwgar a diddorol, i gyd yn dawnsio i'r un curiad. O'r ŵyl roedd hin bosib edrych dros yr afon i Ganada a gwlad hollol wahanol. Sgwni os odda nhw yn gallu clywed yr un curiadau a ni? Y noson fwyaf cofiadwy oedd nos Sul ble eithom i glwb ar ôl i'r Ŵyl orffen. Wel, dim clwb odd o rili, mwy fel hen adeilad gwag ble oedd y paent yn crebachu ar y waliau, a'r lloriau llwm yn gwegian odan bwysau'r dorf chwyslyd. Yn y diwedd gadawom yr adeilad am tua 6am, drwy dwll yn y wal, yn baglu drosd y brics rhydd ar y llawr, fewn i ryw stryd gefn y canol y ddinas.

Roedd hi wedi dechrau goleuo, ac roedd yr adeilad ble ddaethom o yn disgleirio yn ei holl ogoniant cachlyd. Doddwn ni methu credu ein bod wedi gwario 6 awr o'n bywyd mewn fath dwll, a chael amser da! Roedd hin gynnes y bore yna, gyda'r haul yn codi yn ei brydferthwch dros Ganada. Dwi'n meddwl ei fod hin eithaf distaw hefyd, ond donni ddim yn clywed yn rhyw dda iawn ar ôl 18 awr o Techno. Y cyfan oni yn gallu ei glywed oedd rhyw DJ anweledig yn chwarae stet breifat i mi yn fy mhen. Doni ddim mor ddrwg â Mici a oedd heb wisgo ei blygiau clustiau. Dodd o ddim yn clywed dim, ag yn gwneud ei orau glas i ddarllen fy ngwefusau i weld be oni yn ei ddweud. Y noson yna atha ni gyd i gysgu yn gwrando ar DJ's anweledig, a'r gerddoriaeth a oedd wedi ei guro fewn i'n clustiau, gydag ein traed blinedig yn dal i ddilyn y curiadau a oedd mond yn bodoli yn ein pennau.

Enwi Fferm

2005-05-26T04:30:00.000Z

Mi oni fyny yn y Ganolfan Madog yn ddiweddar pan ganodd y ffon. Dyma fi yn rhedeg allan o'r stafell gefn i'w ateb, bron baglu dros y gath sy'n byw yno, a phigo'r ffon fyny. Roedd y dyn ar ochr arall y lein yn berchen ar fferm fechan tu allan i dref o'r enw Granville, sydd tua hanner awr i'r dwyrain o Columbus. Gadawodd i ni wybod fod yna ddathliad yn cael ei gynnal yn y dref i ddathlu dros ddau gan mlynedd ers i'r Cymry sefydlu'r dref yna. Doedd geni ddim syniad am fodolaeth y gymuned yma, felly neidiais at y cyfle i rwydweithio. Ond roedd 'na fwy i ddod. Dywedodd David ei fod yn chwilio am enw Cymraeg ar gyfer ei fferm, a bysa fo'n ddiolchgar os byswn ni yn gallu dod fyny i'r fferm i gael golwg o gwmpas, cyn ei enwi.

Di o ddim bob diwrnod tin cael y cyfle i enwi darn o dir, yn enwedig pan mae'r darn yma o dir draw yn America, felly neidiom fewn i'r fan ar ddydd Gwener i yrru fyny. Nath bethau ddechrau yn wael efo'r banc yn gwrthod rhoi pres i fi, wedyn atha ni ar goll am gyfnod yn y glaw. Wrth i ni agosáu at gyrion tref Granville dyma ni'n sylwi ar faint o bres oedd yn yr ardal, gyda thai enfawr a moethus yn bob man. Mae hyn yn hollol wahanol i'r carafannau tlawd sydd ymhob man rownd Rio ar ardal. Roedd 'na bres yma, gan ei fod yn ardal mor dlws, gwledig ag dim ond hanner awr o ddinas anferth Columbus.

Ar ôl bach o drafferth ddaru ni gyradd y fferm fach yma a oedd ar ben bryn hyfryd a coediog, a gyda'r haul yn tywynnu cawsom ein tywys rownd y lle gan y perchennog. Roedd y fferm yma hyd yn oed yn edrych fel Cymru, tan i chdi edrych fyny a gweld adar anferthol ag estron yn hedfan uwchben fy mhen. Roedd y caeau yn fach hefyd, fatha caeau adref, felly penderfynom gario mlaen y traddodiad Cymreig o gael enw Cymraeg ar gyfer pob cae. Roedd y perchennog wrth ei fodd a'r syniad yma ag ar y ffordd lawr i'r dathliad Cymreig dyma fo'n mynd a ni rownd y “Welsh Hills”, ble oedd y strydoedd crand efo enwai fel “Bryn Du”, neu fel oedd y bobl leol yn ei alw, “Bryn Dw”.

Roedd y dathliad ei hun yn eithaf diddorol gyda bach o hanes am yr ardal ar Gymry a ymfudodd yno nôl yn 1801. Be sydd yn fy nharo i erbyn hyn ydi faint o Gymry sy'n Ohio, ac fel dywedodd un hen ŵr i'r gynulleidfa, mi odd hin amhosib taflu carreg i'r awyr yn y dalaith heb daro Cymro. Eithom allan am ddiodydd efo'r Americanwyr Cymreig yma a chael lot o hwyl, cyn dychwelyd nôl i'r fferm i gysgu am y nos. Yn y bora atha ni i Nelsonville i Ŵyl Gwerin i hysbysebu'r Ŵyl Geltaidd a chael amser da yn yr haul, yn gwrando ar gerddoriaeth frodorol hollol anhygoel. Da ni dal hebdi enwi y ffarm eto, odda ni'n meddwl am wbath fel ffarm Glastir...... neu Bryn Hyfryd...........neu.......mmmmmm......Bron(nau) Hyfryd. Gewni weld. Awgrymiadau ar gerdyn post!

Gŵyl Appalachian a rasio tai bach

2005-05-18T04:52:00.000Z

Cefais ddiwrnod da dydd Sadwrn yn helpu'r adran Crossroads y coleg efo eu gŵyl nhw mewn tref gyfagos, sef yr Ŵyl Appalachian. Dathliad oedd o, o ddiwylliant arbennig yr ardal fynyddig yma sydd yn gorchuddio rhannau helaeth o ogledd ddwyrain America a rhannau o Ganada. Dyma ardal sydd yn enwog am gannu bluegrass, dawnsio gwerin, mynyddoedd a moonshine. Be sy'n fy nharo i am eu diwylliant ydi dylanwad cryf y gwledydd Celtaidd, o'i cherddoriaeth i'w dawnsio gwlad. Dyma ardal sydd hefyd yn dioddef o ragfarnau negyddol tebyg i rai Celtaidd. Mae'n cael ei adnabod fel ardal hynod o “redneck” a chwithig. Mae'n debyg ei bod hi'n saff dweud fod yna, ar ryw amser oleuaf, rhyw sylfaen i bob rhagfarn, a chymerodd hi ddim mwy na dau funud i fi gal gweld ble mae'r rhagfarn yma yn dod o.

I agor yr Ŵyl roeddent wedi gwahodd mudiad lleol o gyn filwyr oedrannus i sôn am America. Mam bach, dwi erioed wedi clywed dim byd mor warthus yn fy mywyd. Roedd yr hen foi ma yn sefyll mewn cysgod adeiladau a oedd yn bygwth syrthio fewn ar eu hun, mewn sir hynod o dlawd a difreintiedig, yn moli pan mor wych oedd eu gwlad, eu rhyddid a'i chryfder. Safodd yna a meicroffon yn ei law yn sarhau gweddill y byd gyda'i chwyd hiliol, gan foli holl ryfeloedd America a rhegi ar ymfudwyr a oedd yn dod fewn i'w gwlad a'i ddinistrio. Ar un llaw roedd o'n labelu erthyliad fel llofruddiaethau ac wedyn yn canmol gynnau yn y cartref a rhyfeloedd anghyfiawn ble oedd miloedd o bobol ddiniwed yn cael llofruddio. Mi oni, a nifer o bobl leol, yn wyllt gacwn erbyn y diwedd.

Eniwe...... dechrau gwael i ddiwrnod difir. Mi nath bethau ddechrau cael yn rhyfedd wrth i'r cerddor cyntaf gamu ar gefn y lori a oedd yn cael ei ddefnyddio fel llwyfan. Roedd yr hen ŵr yma yn dal gitâr drydan yn ei ddwylo, ond nid gitâr gyffredin oedd o, ond gitâr wedi eu hadeiladu o hen sedd toiled, a dwi ddim yn sôn am y clawr!!! Mi oedd y gitâr yma yn gachboeth!

Ar ôl gwylio hen wraig wallgof yr olwg, a oedd yn berchen ar farf gafr wen hynod o gŵl, yn dawnsio ar ben ei hun i gerddoriaeth bluegrass, cefais fy nghyflwyno i brif atyniad y diwrnod, sef y “Outhouse Race”. Fel da chi'n gweld roedd y thema tai bach ma yn parhau yma gyda'r gystadleuaeth hollol swreal ma. Roedd 'na dri thîm o'r dref wedi adeiladu cytiau cachu ar ben olwynion er mwyn eu rasio lawr i ben y stryd fawr, ble oedd yr unigolyn a oedd yn eistedd ar yr orsedd yn gorfod neidio allan, rhedeg i nôl papur tu bach, cyn neidio nôl i mewn i'r cerbyd a chael eu gwthio i'r diwedd. Y tlws oedd sedd toiled aur, a'r tîm buddugol oedd criw Wipe Out. Enw da de!! Dwi'n falch na nhw nath ennill a ddim criw'r capel lleol, gan eu bod nhw wedi gwisgo'r bobl ifanc fyny mewn dillad milwrol efo “God's Army” ar y cefn. Dwi di gael llond bol ar y garfan o Gristnogion Americanaidd sydd yn mynnu cymysgu crefydd a rhyfela. Ma'r peth yn troi fy mol i.

Yn syth ar ôl y ras dangosodd Duw ei ddig mewn andros o storm mellt a tharanau, ble oedd hi'n bwrw glaw mor galed nes ei fod yn fy ngwlychu dwywaith. Unwaith ar y ffordd lawr, ac ail dro pan oedd o'n tasgu fyny oddi ar y lawr. Wedyn daeth rhybudd tornado. Ar ôl pacio fyny yn frysiog rhedom i far cyfagos i chwilio am loches a sychu. Wrth i ni eistedd yno ym mwynhau peint o gwrw lleol, dyma Dewi yn gwneud sŵn fel ei fod o wedi cael ei daro gan fellten. Tynnodd fy sylw tuag at arwydd tu ôl i'r bar. Roedd yr arwydd yn dweud STATION INN, Porthmadog. Rhyfedd de!

Diwedd Tymor diwedd cyfnod

2005-05-15T18:20:00.000Z

Wel, mae diwedd tymor wedi pasio ar gampws wedi gwagio'n llwyr. Mae'r wythnos ddiwethaf wedi bod yn amser eithaf trist i ddeud y gwir, gyda chyfnod estynedig o ffarwelio a ffrindiau difir, a phobl dwi wedi dod i adnabod. Mewn ffordd, dyma yw diwedd y profiad bythgofiadwy yma o fyw ar gampws llawn Americanwyr ifanc. Nai byth weld y mwyafrif helaeth ohona nhw eto, gan ei bod nhw ym mynd ar wasgar ar draws y taleithiau a fina yn mynd nôl i Gymru ym mis Awst. Fyddai nol yma rhyw ddydd, ond mi faswn i wrth fy modd yn eu gweld draw yng Nghymru, rhyw fath o gyfnewid diwylliannol answyddogol, ond mae hyn yn eithaf annhebygol gyda'r ddoler mor wan â phasports mor brin. Eniwe, does 'na ddim byd yn para am byth, ac mae symud ymlaen yn rhan naturiol o fywyd, ac mewn ffordd, dwi'n barod i wneud hyn.

Roedd y seremoni graddio'n eithaf braf er hir, ond y peth gorau oedd bod teuluoedd rhai o'r hogia Cymraeg wedi dod allan i ddathlu, a gwylio eu meibion yn “cerdded” yn eu cobanau a'i hetiau gwirion. Gafo ni gymaint o hwyl y penwythnos yna, gyda chriw mawr o Sir Fôn wedi dod i gymryd Rio drosodd gan droi Cymraeg nol fewn i iaith y mwyafrif. Hwn oedd y teimlad cryfaf i mi gael fy mod yn byw mewn gwladfa Gymreig, yn union fel y Cymry a ymfudodd i'r ardal nol yn y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Unwaith eto, Cymraeg oedd yn atseinio yn y bryniau yma. Mae'n rhaid i mi gyfaddau fy mod wedi methu'r hiwmor, y diwylliant, y canu a'r hwyl Gymreig. Roedd yr ychydig o'r Americanwyr a oedd yna ddim wedi gweld ffasiwn beth yn eu bywydau! Idda nhw, roedd hyn i gyd yn agoriad llygaid enfawr ag yn ddrws i ddiwylliant estron, diwylliant eu cyndeidiau.

Does geni ddim dosbarthiadau tan fis Gorffennaf wan, a bryd yna fydd yna rhai pobl yn dod 'nôl i wneud dosbarthiadau'r haf. Yn y cyfamser dwi a Dewi wedi gorfod symud ar draws campws i neuadd y genethod i fyw, ond yn anffodus does dim genethod yno, dim ond fi, Dewi ac un aelod o staff. Rydym wedi gorfod gwneud lle i wanhaol wersyllfaoedd syn cael eu cynnal yma tra bod y coleg yn wag. Bydd yna wersyll “band” yma (ia, fatha yn y ffilm American Pie!!), gwersyllfaoedd chwaraeon a Cwrs Cymraeg. Yn y dechrau do ni ddim yn rhyw hapus efo'r strach o orfod symud stafell, ond fel mae o wedi troi allan, dwi'n hapus iawn fy myd. Mae'n stafell newydd yn brafiach a dwi wedi benthig teledu anferth a chadair esmwyth hynod o gyffyrddus fy ffrind, er mwyn ei “warchod” nes daw dosbarthiadau'r haf. Braf iawn.

Mae haf cyffroes ar y gorwel, ond cyn huna mae 'na lot o waith trefnu i wneud efo'r Ŵyl Geltaidd a thaith Gwilym. Ond am wan, chwilio am ginio hwyr sydd ar frig fy rhestr o bethau i wneud.

Ysbïwr

2005-04-20T23:46:00.000Z

Ymddiheuriadau am beidio blogio yn ddiweddar. Mae ysbïwr yn eich plith, ac mae Llywydd y coleg yn gofyn cwestiynau ynglyn a chynnwys fy mlog. Nid yw'r gŵr bonheddig yma yn deall iaith y nefoedd, felly mae'r lefel paranoia wedi mynd drwy'r to! Beth mae'r “bachgen drwg” yma (diolch Evan!) wedi bod yn ei ddweud? Pa rai o gyfrinachau Rio sydd wedi cael ei gwerthu i Gymru am bris botel o gwrw? Pa bethau anweddus ma Cynog wedi bod yn dweud wrth ei genedl?

Pan ddechreuais gadw'r blog, y bwriad oedd cadw cysylltiad â'n ffrindiau gartref a chofnodi fy mywyd fel myfyriwr yn America. Wbath i mi ei gadw pan fyddai'n hen i fy atgoffa fy mod i, ar un adeg, wedi bod yn ifanc ag yn ffôl. Straeon ydi'r blog, hanesion a fy argraffiadau personol i o fod yn fyfyriwr mewn gwlad estron. Dydi o ddim mwy na dim llai na bywyd Cymro Cymraeg yn America. Iawn ma na phobl eraill yn darllen y blog yma, dwi'n gwybod hyn, a dyna pam dwi ddim yn dweud popeth........ ond mi faswn i'n gallu....... ond dwi'm isho Mam-gu ffeindio allan.

Reit, dyna ddigon o hynna. Ma bywyd yn Rio wedi bod yn dda ers fy nghofnod diwethaf, er bod cyfnod sylweddol ohono wedi ei wario efo plaster ar fy nhroed. Mae'r droed plwm wedi mynd bellach a gadael troed crebachlyd wen ar ei ôl. Cefais wyliau gwanwyn da ymhlith ffrindiau, a dwi wir yn teimlo yn gartrefol yma. Mae'r gwaith o dan reolaeth a diwedd y tymor yma yn prysur agosáu gyda dim ond ychydig o wythnosau tan fy mod yn cael gwyliau estynedig. Mae pennaeth newydd y ganolfan Gymreig yn addo dyfodol disglair i griw Madog. Bellach mae trowsusau hir wedi ei chyfnewid am drowsusau byrion, a eirfyrddio wedi newid i dorheulo. Mae'n ddechrau newydd yma.

Mae mwy o ddyddiau difir ar y gorwel gydag ein Gŵyl Geltaidd flynyddol yn digwydd ar Fehefin 18fed. Talom heddiw am docyn awyren i Gwilym Morus ddod allan i chwarae yno, a gwneud taith fechan i unrhyw le sydd o fewn cyrraedd y fan “Bangor I”. Rhywun ffansi dod allan? Nai gymeryd cyfrifoldeb personol am ddal, blingo, a choginio'r gwiwerod ar ein cyfer. Mmmm wiwer.............

Tro Trwsgl

2005-03-22T02:25:00.000Z

Dros y gaeaf yma dwi wedi cael y cyfle i wella fy sgiliau eirfyrddio. Dwi wedi dysgu neud campau newydd, neidio'n uwch ac yn gyflymach, a reidio ar rêl llaw dur. Dwi wedi bod yn hedfan oddi ar ramps anferth a glanio heb frifo. A be dwi'n neud? Dwi'n cerdded lawr y stryd yn Athens, camu oddi ar y pafin a thorri fy nhroed dde. Cachu mwnci.

Be sydd yn neud hyn i gyd can gwaeth yn waeth ydi'r amseru. Mae hin wyliau'r gwanwyn yma ac mae pawb wedi mynd adref neu ar wyliau. Oni fod i fynd i New Hampsher at ffrind o adra sy'n dysgu eirfyrddio i bobl yno. Gwyliau am ddim odd o fod, hwyl a hen ffrind mewn lle da. Be dwi wedi ei wneud yn lle? Dim. Dwi'n styc yn ar y campws, mewn neuadd hollol wag. Ma rhai o'n ffrindiau wedi mynd adref i weithio, eraill i Brydain ag eraill wedi mynd i Florida yn chwilio am haul. Donni ddim yn ffansio mynd i'r traeth mewn plastr a baglau felly arhosais yn fama.

Ar ben hyn i gyd mi fethais bob un gêm o gystadleuaeth y Chwe Gwlad. Hyd yn oed y gêm derfynol. Yn lle gwylio'r gêm yn y dafarn leol efo'n ffrindiau, neu wylio'r gêm adref efo'n rhieni, cefais eistedd yn fy stafell, ar gampws gwag ar ben draw'r byd. Gwyliais y ffilm 28 days later y noson o'r blaen, a dwi'n teimlo fel y prif gymeriad yn deffro i ddinas hollol wag, a'r unig bobl dwi'n ei weld ydi'r Zombies lleol.

Wel, o leiaf fod na siawns i fi neud ychydig o waith wan............. (swn sniffian, crio a rhegi yn dod ar draws yr Atlantig)

Newyddion?

2005-03-08T05:51:00.000Z

Y peth cyntaf dwi'n neud ar ôl codi bob bora ydi mynd ar y we ac edrych ar newyddion. Mae'r newyddion yn hynod o bwysig i mi, a dwi'n meddwl ddylsa fo fod yn bwysig i bawb. Ond mae'n amlwg fod cynhyrchwyr teledu CNN ddim yn cytuno. Dim ond dwy sianel newyddion dwi'n cael yn fama, a'r ddau gan CNN. Dwi newydd drio dal fyny efo be sy'n mynd mlaen yn y byd, a be dwi'n cael?

1)Showbiz Tonight a 2) Fat actress tells all.

Does dim rhyfedd fod y byd ma yn llanast os mae trigolion y wlad fwyaf pwerus yn y byd yn meddwl mai hyn yw newyddion. Ych........

Y Da y Drwg a'r Hyll

2005-03-05T23:53:00.000Z

Cyn i fi ddod allan i America y peth cyntaf oedd yn dod i'n feddwl am y wlad yma oedd y Llywodraeth, yr Arlywydd a'r anghyfiawnderau. Mae'n rhaid i fi gyfaddef fy mod yn casáu Bu$h a'i griw o gelwyddgwn barus, sydd yn barod i wneud unrhyw beth i gadw eu hunan, ai ffrindiau, yn eu sefyllfa freintiedig. Mewn egwyddor, mae llywodraeth fod i gynrychioli'r bobl. O feddwl hyn, ydi'r dawled diegwyddor yma yn cynrychioli poblogaeth y wlad? Ydi pobl America mor afiach â'i Arlywydd?

Yn syml, nac ydyn. Dwi di bod yma ers tua 6 mis wan a dwi heb gael hyd yn oed un profiad anghynnes neu fygythiol gyda thrigolion y wlad. Dim trwbl, dim byd. Y cyfan dwi wedi profi ydi pa mor gynnes a chyfeillgar yw pawb dwi di gyfarfod. A dwi di cyfarfod lot o bobl. Dwi prin yn gallu meddwl am noson allan lle dwi heb gael diod wedi ei brynu ar fy nghyfer. (Yn anffodus mae hun fel arfer gan ddynion!!) Dwi wedi cael gymaint o gynigion i fynd am fwyd i gartrefi pobl, aros yno i ddianc bywyd coleg, mynd a ni allan i weld rhywbeth, neu unrhyw beth o dan haul. Dwi'm just yn sôn am y criw gwallt gwyn y gymuned Gymraeg, dwi'n sôn am bawb o bob cefndir a phob haen gymdeithasol. Mae mynd allan i gyfarfod pobl yn gymaint o brofiad anhygoel, a dwi'n hynod o ddiolchgar i'r bobl ma sydd yn gwneud fy mhrofiad yma yn un mor fythgofiadwy.

Ond, wrth feddwl am hyn mae 'na gwestiynau anghyffyrddus yn corddi yn fy mhen. Weithiau dwi'n teimlo fel rhyw fath o anifail anwes egsotig mae pobl eisiau dangos i ffwrdd, ond mae hynna yn iawn, anaml iawn ma'r bobl yma yn cyfarfod tramorwr. Hefyd, dwi'n ddyn gwyn sydd efo gafael gweddol ar yr iaith Saesneg, a dwi'n un o'i gefnderoedd o ochor arall yr Atlantig. Mae ein byddinoedd ni yn ymladd ochr yn ochr draw yn Irac ac mae Bu$h a Blêr yn “ffrindiau”. Sut faswn i yn cael fy nhrin petawn i yn Ffrancwr hoyw o dras Fwslimaidd? Neu yn un o'r tri cherdyn coch yna! Dwi'n amau bysa pethau yn wahanol wedyn.

Be dwi'n trio ei ddweud yn fama ydi fod pobl y wlad, o'm mhrofiad i, yn bobl hyfryd, mond fod yna rhagfarnau tywyll wedi cael eu rhaglenni fewn i rhai ohonynt. Rhagfarnau sydd yn cael eu bwydo gan y cyfryngau, sydd wrth gwrs, yn nwylo'r pwerus. Sef y dynion gwyn diegwyddor

Dydd Gwyl Dewi

2005-03-02T05:25:00.000Z

Ar ddydd Sadwrn gafo ni ein gwahodd i ginio Dydd Gŵyl Dewi draw yn Oak Hill. Mi odd o'n brofiad eithaf difir gan mae ni, fel Cymry ifanc, oedd prif atyniadau y noson. Roedd pawb eisiau siarad efo ni a thrafod achau teuluol, daearyddiaeth a chyfenwai Cymreig. Gesi'n mwydro gan sawl person, ond ma hynna yn iawn, achos dyna pam dwi yma! Be wnaeth neud fi chwerthin oedd y bwyd. Mi oedd yna bobl bwysig, ddylanwadol a chefnog yna, rhai o bobl fwyaf llwyddiannus yr ardal. Pwy oedd yn neud y bwyd i'r holl bobl gwallt gwyn ma? Cwmni arlwyo'r ysbyty lleol!!!!! Cwmni ysbyty Holzer sydd lawr y lon. Mi odda nhw yn gwisgo'r un menig plastig a'r bobl sy'n neud y llawdriniaeth!!!!! Ddim yn beth da pan tin trio bwyta cig (afiach!)

Eniwe, ar ôl y profiad diddorol yna atha ni allan i Athens i ddathlu Dydd Gŵyl Dewi a Chymru yn curo Ffrainc yn y rygbi. Newydd gyradd odda ni a ma Terik yn galw ar ryw foi yn y stryd. Dyma ni'n dechrau sgwrs ar gornel stryd mewn tre anghysbell yn America. Dyma Terik yn dweud “thes boys are from Wales” a dyma fo'n ateb, “O Wales! I worked for Plaid Cymru in Cardiff last year. Yes.... Dafydd Iwan..... Him and his guitar's.” Mental. Mewn byd mor fawr, does 'na ddim dianc o Gymru.

Y Canlyniad

2005-02-23T20:05:00.000Z

Ar ôl gyrru yn feddw gaib am 40 milltir yn y cyfeiriad anghywir, rolio ei gar fewn i afon heb wregys diogelwch ymlaen, curo ar ddrws red neck syn hoff o ynnau am 2am, dwyn ei pickup tryc, gyrru fo'n y ger cyntaf tan iddo chwythu'r injan, dal lifft yn fwd a dŵr i gyd, cyrraedd adref a galwr heddlu a chyfaddef i bopeth, yn cynnwys y ffaith fod o'n feddw'n gyrru. Be gath o am y gyfres frawychus yma o ddigwyddiadau? Mi gafodd K ddirwy o.............. $100 a dim anafiadau o gwbl!!!

Di K dal ddim yn cofio cael fewn i'r car na pam fod o wedi gwneud rhywbeth mor wirion.

Wan, dwi'n falch fod K yn iawn a bod o heb di taro neb, a bod o di cael allan o drwbl efo'r gyfraith. Ond dwi'n falch fod ei gar wedi mynd i'r scrap hefyd, bydd o ddim yn gyrru am amser, na yfed chwaith. Ma be natho mor hollol stiwpid a pherig mae o'n anhygoel fod neb di cael ei brifo.

Mae'r digwyddiad yma di codi dau beth yn fy meddwl i

1)Mae'r ffaith fod o di cael allan of cyfan mor ysgafn yn fwy boncyrs na'r weithred ei hun. Be mae hyn yn dweud am agweddau pob yr ardal tuag at yfed a gyrru, yn cynnwys yr Heddlu? Dwi di cael fy magu i gredu fod yfed a gyrru yn hollol annerbyniol, a faswn i byth yn gyrru ac yfed. Mae'n amlwg fod hyn ddim mor annerbyniol yn y rhan yma o America.
2)Os ydi pobl ifanc yn gorfod disgwyl mor hir nes eu bod nhw yn cael yfed, wel, ma nhw am fynd yn wirion, a ma petha am fynd yn flêr.

Un peth da sydd wedi dod allan o hyn ydi fod K di dysgu gwers. Y wers ora tin ei ddysgu ydi un ti yn dysgu dy hun.

Fear and Loathing in Ohio

2005-02-22T07:32:00.000Z

Pethau'n eithaf da yn fan yma, heblaw am y ffaith fy mod i'n casáu fy gwrs. Mae o'n hollol ddiflas a dwi efo ddim amynedd o gwbwl efo'r malu cachu di bwrpas, ond am y rheswm yma nai ddim siarad amdana fo yn ormodol. Dwi newydd gael nol i Rio ar ôl penwythnos cofiadwy iawn. Dydd Sadwrn aethom ni draw i Columbus i weld cyngerdd gan foi o'r enw Robert Randolph. Mi oedd o'n hollol anhygoel gyda Randolph yn chwarae rhyw fath o gosbyl, ffync, seicadelic jazz band gyda gitar glin dur. Cerddoriaeth anhygoel a hollol newydd i mi, ag agoriad llygaid go iawn. Gafo ni ddawnsio fel ffyliaid a mwydro pobl randym drwy nos. Nol yn y gwesty natha ni weld stricyr yn cael ei arestio. Y cyfan oedd o'n gwisgo oedd hand cyffs! Bechod dros y meddwyn ma, yn deffro yn noeth yn y bora wedyn mewn cell gyda amryw o ddihirod cymdeithas yn ei wylio. Sgeri.

Newydd gael galwad ffon gan Eric. Ma Hunter S. Thompson di lladd ei hyn. Dirnod trist iawn.

Mi oedd hi'n President's Day dydd Llun felly aethom draw i Athens ble mae na fwy na un bar. Athens Ohio, dim Athens Groeg. Mi oedd o'n noson anfarwol nes i bethau fynd o'i le. Fi a cwpwl o ffrindia aeth, a aros mewn motel doji am $45 y noson. Bargen. Mi oedd un ffrind yn arfer astudio yn Athens, a roedd o wedi addo mynd a fi a cyfaill arall o Brydain yno. Americanwr 19 ydi un o'n ffrindia (newni alw fo'n K!), a mi oedd o ar dan isho dod a gan ei fod o'n eithaf aeddfed a call, ag yn edrych yn ddigon hen gath o ddod hefyd. Mi oedd I.D dal yn broblem iddo felly lliniwyd syniad perffaith. Mae'r llun ar trwydded gyrru ffrind o brydain yn edrych fwy fel K na'r perchenog, a bysa neb yn cwestiynu fo achos fod o'n I.D o wlad dramor, ag o'n profiad ni mae'r ffaith ein bod yn dod o wlad tramor yn golygu ein bod ni'n cael ein trin fel aur. Mi oedd o mor ddigri gan fod K yn gorfod trio siarad efo acen fel ni . Mi oedd o'n swnio mor wirion, swnio'n hollol stiwpid, fatha Gwyddel o Awstralia, a oedd yn deud "cheers mate" i bob dim. Mi weithiodd o'n bob bar ddo! Hwn oedd y tro cyntaf iddo brynu peint a bod mewn bar. Gwallgof de, a fo bron yn 20!

Mi aeth pethau o chwith yn hwyrach, mewn ffordd gwael a brawychus iawn, a mae gen i andros gywilydd am fy rhan i yn yr holl beth. Mae'r stori canlynol yn dangos yn glir gwahaniaethau diwylliannol rhwng ein gwledydd. Gan fod K heb di bod mewn i far o'r blaen, mi feddwodd o'n gaib a diflannu. Gafo ni alwad ffon ganddo yn gofyn am gyfarwyddiadau nol i'r gwesty a oedd rownd y gornel. Natha ni aros am rhyw 20 munud nes ei ddilyn o'n ôl. Pan cyrhaeddom ni y gwesty doedd ei gar ddim yno. Doedd ei ffon ddim ymlaen. Da ni'n dechrau panicio ond does dim da ni'n gallu gwneud ond croisi bysedd a gobeithio fod o'm yn lladd rhywun. Ma K yn foi call a eitha cyfrifol a roedd hyn hollol allan o gymeriad.

Aeth pethau yn waeth. Mi grashodd o'r car fewn i afon ar ochor y ffordd, a roedd rhaid iddo ddringo allan drwy y dwr dwfn a'r mwd. Aeth draw i'r tŷ agosaf a taro yn ddi-drugaredd ar y drws am 2am, ag yntau yn fwd i gyd a golwg gwallgof yn ei lygadu. Yn America mae hyn yn ffordd dda i gael eich saethu gan berchennog ofnus y tŷ. Nath neb ddod allan i helpu K.

Aeth pethau yn waeth fyth. Am rhyw reswm gwallgof “benthycodd” K hen Pickup tryc o du allan y tŷ a cario mlaen i lle bynnag oedd o'n trio mynd. Yr holl amser yma mi oedd o'n mynd i ffwrdd o gyfeiriad Rio Grande. Doedd Kyle erioed wedi gyrru car oedd ddim yn awtomatig, a doedd wan ddim yn amser da i dysgu defnyddio'r clutch. Aeth pethau o andros o ddrwg i hollol afreal. Chwythodd injan y tryc am ei fod yn cael ei yrru yn y ger cyntaf ar gyflymder. Roedd o'n styc yn ganol nunlla eto, yn y tywyllwch, yn oer a glyb a mwdlyd. Ag yn ffoi o'r gyfraith. Nath rhywun bigo fo fynnu a mynd a fo nol i Galapolis erbyn tua 5am, ond roedd ei gar o dal yn yr afon, a'r heddlu yn gwybod yn union pwy oedd wedi “benthig” y tryc. Doedd dim i'w wneud ond ffonio'r heddlu a cymeryd o fatha dyn.

Mae o'n gorfod mynd i'r cwrt fory, ble bysa fo'n gallu cael ei yrru i'r carchar am Grand Theft Auto. Ond yn nol y heddlu mae o'n fwy tebygol o gael dirwy o rhwng $200 a $500 am gyhuddiadau llai difrifol. Gawni weld fory. Dwi ddim yn gwybod be i wneud o hyn i gyd, ma bob dim bach yn boncyrs, a dwi'n teimlo'n wael am fy rhan i yn y cyfan. Mae'r stori yma yn swnio fel rhywbeth bysa Hunter S. Thompson wedi ei ysgrifennu, a nai adael chi wybod sut ma pethau yn troi allan.

Eira Man Eira Mawr

2005-02-02T02:30:00.000Z

Ers mor hir a dwi'n gallu cofio dwi wedi bod efo rhyw fath o obsesiwn efo eira. Dwi'm yn gwybod be di o, ond mae'n ochr rhamantus i'n meddwl fod o wbath neud efo'r ffaith fy mod i di cael fy eni mewn storm eira. Dyna pam dwi wrth fy modd yn cael byw, am un gaeaf, mewn eira. Dwi di bod tair gwaith i eirfyrddio yn barod a di cael amser anhygoel bob tro yn hedfan lawr y bryniau ag yn gwneud campau gwirion yn y parc triciau. Mae'r lle ar agor tan 4 y bora a'r y penwythnos fel bod pobl ifanc yr ardal yn cael cyfuno chwaraeon eira ag yfed. Cyfuniad diddorol os da chi'n gofyn i fi, ond dwi'n shwr fod o'n lot gwell na mynd i rhyw glwb nos cachlyd fel syn bob tref adref yng Nghymru.

Mi odd dreifio nol tro diwethaf bach yn frawychus, drwy storm rhew a eira am rhyw dair awr a haner. Mi oni ofn crasho ein fan hyfryd, dwi'n caru fy fan, mae o'n hynod o cwl a dwi'n mynd i grio pan dwi'n gorfod gwerthu fo. Nath fi a Dewi brynu fan ar y cyd nol yn dechrau y 'trip' ma, fel ei'n bod ni'n cael dianc allan o Rio ar bob cyfle posib. 95 Cheve G20 Sportvan ydi o, a gafo ni fo am tua £400 yr un! Bargen! Ma na le i saith yna fo a ma na deledu a fidio yn y to fel bod y plant yn y cefn yn cael gwylio ffilms. Piti fod fi'n gorfod dreifio ddo, dwisho edrych ar y ffilms!Hyd yn hyn mae o'n neud yn dda yn yr eira fyd, just gobeithio neith o bara y gaeaf heb sleidio oddi ar y lon, a mynd “crynsh”. Oleia gai gadw'r platiau sydd yn darllen “BANGOR I”, sef ein teyrnged i ddinasyddion ein Prifysgol.

“ai, ai, i'm ffrom Bangor ai!”

Erthygl i bapur bro

2005-02-01T20:16:00.000Z

Nesi sgwennu hwn i bapur lleol adra. Bydd rhai ohona chi sydd wedi dilin y blog o'r dechrau yn adnabod rhannau, ond oni'n meddwl postio fo eniwe......

Astudio yn America

Dwi'n sgwennu'r erthygl yma o'n stafell wely ar gampws coleg bychan o'r enw Rio Grande, yn halaeth Ohio. Mae 'na eira ar lawr tu allan i'n stafell, gyda'r tymheredd yn gostwng mor isel â -20 yn y nosweithiau, pryd mae popeth yn rhewi'n gorn. O'n sedd dwi'n gallu gweld baner enfawr America yn hedfan yn y gwynt dros y campws, y cyfan yn fy atgoffa i bob bora, pan dwi'n agor y llenni, fy mod i wedi trafaelion pell o'm mro. Rio Grande yw fy gartref newydd am y flwyddyn academaidd yma, yn y fro Gymreig ar ben draw mor yr Iwerydd.

Derbyniais ysgoloriaeth Evan E. Davies i ddod i'r coleg yma er mwyn hybu diwylliant Cymreig yn dde ddwyrain Ohio, ag i ddilyn cwrs M.A. mewn Addysg. Pan dderbyniais i'r cynnig roeddwn i'n ymwybodol o ychydig o'r hanes o'r Cymry a ymfudodd yno i ddechrau bywyd newydd, ond mewn gwirioned doedd gynai ddim syniad pa mor ddwfn oedd greiddiau Cymreig yn yr ardal. Un o’r Cymry cyntaf i ddod i’r rhan yma o’r byd oedd John Evans o ardal Waunfawr, ger Caernarfon. Mi odd o yma yn chwilio am Indiaid cochion a oedd yn siarad Cymraeg. Fo oedd un o'r dynion gwyn cyntaf i fynd lawr afon Missouri, ar ddyn cyntaf i fapio y rhan yma o’r afon (1790au dwi’n meddwl). Chwaraeodd y map yma rhan bwysig yn uno America gan ei fod wedi arwain at ffeindio'r ffordd at y Pasiffig. Mae’r hanes yn hynod o ddiddorol ac mae 'na dipyn ar y we amdano. Mae 'na dderyn bach yn deud wrthyf i fod teulu Gruff Rhys o’r Super Furry Animals yn perthyn iddo. Diddorol de!

Mae teuluoedd y mwyafrif helaeth o bobl o dras Gymreig sy’n byw yma yn dod yn rheiddiol o ardal Aberaeron. Roedda nhw ar y ffordd lawr yr afon yn 1840 o gyfeiriad Pittsburgh yn chwilio am Cincinnati er mwyn dechrau bywyd newydd, ble oedd yna ddigon o dir i bawb gael ffermio. Mae’n anodd i ni ddychmygu faint o brofiad brawychus ag anodd fysa’r daith yma wedi bod i’r Cymry dewr yma.

Arhosant yn Gallipolis sydd fynnu’r lon o Rio Grande i orffwys am noson, ag i stocio fyny efo nwyddau. Mae yna ddau fersiwn o’r stori sy’n esbonio pam eu bod nhw wedi aros yn y fan yma yn hytrach na chario mlaen are eu taith lawr yr afon. Mae un hanes yn dweud fod y gwragedd wedi cael llond bol ar y teithio ac wedi torri rhaffau'r cychod yn nhganol nos. Mae hanes arall yn dweud fod y bobl leol wedi gwirioni efo’r Cymry gymaint nes eu bod nhw wedi torri'r rhaffau. Pa fersiwn sydd yn wir? Does 'na neb yn gwybod. Mae un peth yn sicr beth bynnag, Cymraeg oedd iaith crefydd a’r cartref i lawer genhedlaeth o Gymry’r ardal.

Mae'r bobl leol yn hynod o falch o'i gwreiddiau Cymreig, mwy balch na ni'r Cymry a fagwyd nôl yng Nghymru fach. Mae enwau Cymreig ar y capeli, fel Tyn Rhos a Nebo, yn adlewyrchu natur grefyddol y Cymry a ymfudwyd yma, a dangosir y cerrig beddi yn eu mynwentau mae Cymry sydd wedi claddu yn y pridd. Mae emynau Cymreig dal i'w clywed yn rhai o'r capeli, ac mae côr y coleg dal i gannu caneuon Cymraeg. Lawr y lon mae tref Jackson ble mae'r heddlu efo'r ddraig goch ar fraich eu gwisgoedd, ag ble mae Eisteddfod flynyddol dal i'w gynnal yn ysgol y dref. Mae dreigiau coch i'w gweld ar y ceir anferthol, ac wrth i chi yrru o amgylch yr ardal gwelwch, o flaen y tai, baneri Cymru yn hedfan yn y gwynt, ochr yn ochr â'r sêr a'r streipiau.

Mae yna barhad yma hefyd, gyda genedigaeth baban o'r enw Gruffydd i Hayden a Jana Jones. Mae Hayden yn dod yn wreiddiol o Borthmadog, a daeth allan yma rhyw naw mlynedd yn ôl i chwarae pêl-droed i'r coleg. Bydd Gruffydd yn cael ei fagu fel Cymro Americanaidd, ag yn parhau'r cysylltiad â'r traddodiad rhwng y ddwy wlad.

Dwi'n nol!

2005-01-23T22:52:00.000Z

Wel, dwi nol yn Rio Grande, y dref sych a gwledig ble mae'r wiwerod yn byw mewn bythol ofn. Gesi Ddolig anhygoel o dda adra. Nesi'm neud fawr o ddim, dim ond gweld y teulu a ffrindiau, a cicio sodlau o gwmpas Bangor. Sylweddolais yn y bump wythnos yma, pa mor lwcus ydw i i gael fy fagu yn fy fro, gyda y bobl yma o fy amgylch. Ma'n rhaid i fi gyfaddef mae gadael eto am 8 mis oedd un o'r pethau anoddaf i fi orfod neud. Mi oni'n drist i adael.

Ond da chi'n gwybod be? Wan bo fi yma, dwi wrth fy modd. Mae'n neis gweld pawb eto a camu nol fewn i'r byd afreal yma, a profi popeth dwi'n gallu. Mae na eira o dan draed yma, a mae'r oerfel yn anhygoel gyda popeth yn rhewi'n galed. Tywydd eithaf gwahanol i gymharu a'r gwres pan nesi gyradd yn yr haf. Sgwni be sydd o'm mlaen i dros yr wyth mis nesaf? Dwi di cael dechrau bach yn wobli gyda dirwy o $50 am, fel mae'r ticed yn dweud, “doing the bathroom outside the building at Halzer Hall”. Ooo, mae'n braf bod nol yma yn hybu diwylliant Cymraeg yn de ddwyrain Ohio.

Braf bod adref?

2004-12-15T17:25:00.000Z

Nesi fwynhau y cyfnod ar ôl diolchgarwch yn fawr. Mi oni’n gwybod fy mod i’n dod adref a mi oedd hynna’n deimlad hynod o gyffroes. I ddweud y gwir, dwi erioed wedi edrych ymlaen gymaint am unrhyw beth yn fy mywyd. Mi oni mor gyffroes fel fy mod yn methu cysgu na bwyta am ddyddia! Mae’n saff dweud fy mod i heb fod mor hapus i weld Manceinion yn fy mywyd a phan glaniodd yr awyren yno.

Mae o’n braf gweld bod llawer o ddim yn newid fyd, ma bywyd ym Mangor yn rhywbeth eitha cyson, a i rywun sydd wedi profi hiraeth, mae cysondeb yn beth braf. Am fod gig Unarddeg.com ymlaen cefais y cyfle i weld ffrindiau y De fyd, a braf oedd hynna. Cefais noson wych!

Wan dwi adra. Be ar wyneb y ddeuar dwi’n mynd i neud am fis? Nesi ddim meddwl am dan hyn yn ganol y cyffro cyn dod nôl! Sgeni ddim ceiniog i’n enw chwaith, er fod fy mhen-blwydd newydd fod. Diolch i Gruff am yr Ykelele. Bww i pawb arall, yn cynnwys Mam a Dad, a anghofiodd. Dwi am fynd nôl i America y diawlied!!!

Seuthu Americanwr

2004-12-01T21:49:00.000Z

Dros Diolchgarwch gesi’r pedwar diwrnod gorau ers i fi fod yn Ohio. Mi odd o’n wych, a mae o’n dal i ddod a gwen i’n wyneb i heddiw. Dwi di bod yn America am bedwar mis erbyn hyn a hwn oedd y mwya cartrefol dwi di teimlo yn yr holl gyfnod. Mi odd o’n neis bod yn ty rhywyn, cael diogi, bwyta’n dda, cael sgyrshau difir efo pobl difir, ag wrth gwrs, seuthu petha.

Teulu fy ffrind ydi un o’r teuluoedd mwya cwl a cyfeillgar dwi di gyfarfod. Nath nhw’n drin i fel Brenin a hen ffrind ar yr un amser. Ar y noson gyntaf nath na lot o bobl ifanc lleol droi fynny i gyfarfod y gwyr o wlad estron. Gafoni hwyl a cawod o eira. Nesi ddeffro yn y bora ar y soffa efo tri ci bach yn gorwadd ar fy mhen. Y peth cynta ddath in meddwl oedd, “lle ma’r gwn?”

Dwi erioed di seuthu gwn o’r blaen, felly mi oedd diwrnod Diolchgarwch yn brofiad byth gofiadwy. Gesi seuthu pob math o ynnau, o’r drill “pump action”, i Magnyms, semiautomatics a un gwn hollol boncyrs, sef Grease Gun o’r Ail Rhyfel Byd. Ar ol seuthu targedi atha ni chwilio am gwningod. Oni’n hoples yn seuthu targedi, felly mae’n rhyfeddol fy mod i di seuthu bwni o bellter efo un shot. Dwi erioid di lladd anifail o’r blaen, ag i genedlaeth sy’n cael eu cig i gyd mewn paced deiniadol, mi odd o’n dipin o brofiad gwylio’r bwni yn crynnu ar y llawr, cyn marw, piso a cael ei flingo. Mi odd o’n brofiag iach gweld y broses waedlyd yma, i gael gweld lle ma cig yn dod o. Bwytom y bwni, a bwytais y galon!!!! Mmmm calon.

Seithais tad fy ffrind. Yn ei ben!!!! Go iawn wan, efo y Grease Gun, "fullyautomatic". Y cyfan ti’n neud efo hwn ydi dal y trigar lawr a neitho seuthu bwledi 9mm yn sydyn ar ol ei gilidd. Nath na wbath ddigwydd, ffrwydrodd y gwn yn fy law, rhywsyt ddath y bwled allan o ochr y gwn, dros fy ysgwydd a bownsio off ben tad fy ffrind a seuthu ei het i ffwrdd!!!!! Mi odd o’n iawn ddo, dim ond bach o waed ar ei dalcen, a rhwyg yn ei gap pig. Mi gafo ni gyd bach o shoc, ond oleia dwi’n gallu deud bo fi di seuthu Ianci!!!

Diolchgarwch

2004-11-22T22:58:00.000Z

Nath yr hogia Peldroed golli yn y rownd gyntaf. Dim mwy o fod “uwchben y gyfraith" i ni, ond oleia doedd dim rhaid i fi deithio’r holl fordd lawr i Kansas. Mae o’n bell iawn, iawn. Yn lle hyn gesi benwythnos cyffroes arall yn Rio. Damia. Ond i fod yn deg mi gesi brofi mwy o ddiwilliant go iawn America, sef y ‘Cookout’. Roedd un o gemau mwyfa y tymor peldroed Americanaidd ymlaen, sef Ohio State yn erbyn Michigan. Esi fynny i dy tad Eric i’w wylio. Dyna lle odda ni tu allan, efo teledu mawr ar gefn pickup truk yn y ardd. Roedd na lot o bobl o bob oed yna yn bwyta chili a cwn poeth, yfad ac yn rhoid ei byd yn ei le. Gesi wario y diwrnod yn malu awyr efo Americanwyr go iawn, a ma hyna yn gallu bod yn hwyl. Gesi hanesion am Vietnam, hela, hanes teuluoedd a sut i farbyciwio ciw iar efo can o gwrw fynny ei din.

Penwythnos nesaf ma hi’n ddiolchgarwch yma. Ma hyn yn ddigwyddiad mor fawr a dolig a mi fydd yna wledd o fwyta a mwynhau. Dwi’n mynd at deulu un on ffrindia i. Mae o’n byw yn ganol nunlla. Dos na neb, na dim am filltiroedd a mae o’n gallu rhedeg i nol y post yn noeth yn y bora! Da ni am fynd i hela Racwns hefyd, efo’r canoedd o ynau sydd gan y teulu, reidio motobeics a mynd i glwb nos sy’n chwara cannu gwlad. Ti’m yn cael gwysgo cap pig y ffordd rong rownd yn y lle ma. Ma gwisgo cap yn iawn, a mae’r mwyafrif yn gwneud, ond os ti’n troi o rownd mae o’n drosedd bron mor ddrwg a fod yn ddu neu hoyw. A ma nhw i gyd yn caru Bu$h. Bydd rhaid i fi wylio be dwi’n deud yna, neu fydd na drwbwl.

Guess who’s going to jail………..

2004-11-15T21:40:00.000Z

Dyna oedd y geiria nesi glywad yn dod o geg plismones a oedd yn sefyll ochr arall i ddrws stafall wely Harvey o Llanfair PG. Roedd y blismones di trio dod fewn i’r ystafell heb ganiatad. Nath Kehoe o Langenfi gau y drws yn eu gwynab. Doedd hi ddim am gael sbwilio ei’n hwyl. Roedd hogia y tim pel droed yn dathlu ar ol enill eu cyngrair, eto. Di nhw heb golli ers 86 gem a nhw ydi Pencampwyr Peldroed Colegau America. Allan o holl athletwyr y coleg, Kehoe oedd newydd dderbyn gwobr am Athletwr gorau y flwyddyn. Doedd y blismones ddim yn gallu gwneud dim amdana ni yn cael cwpwl o gania yn y stafell. Am un noson mi odda ni uwchben y gyfraeth. Braf.

Ond roedd na flas chwerw i’r dathlu. Roedd un o gewri y tim wedi brifo ei hyn yn ddifrifol yn y gem fleunorol. Dyna oedd diwedd gyrfa un o ser y tim. Dwi’n teimlo bechod dros Marco, mae o’n gorfod cael 2 llawdriniaeth cyn gallu cerdded eto, a hyn i gyd tra fod gweddill y tim lawr yn y ffeinal yn Kansas. Dwi’n gyrru y deuddag awr lawr yna ar ddydd Sadwrn i’w cefnogi.

Ewch i’r wefan isod os da chisho darllen mwy am y tim.

http://www.rio.edu/athletics/soccer/

Rhagfyr 8fed

2004-11-10T18:36:00.000Z

Erbyn hyn dwi’n dechra cyfri y diwrnoda tan fy mod i’n dod adra dros dolig. Ma’r lle ma di dechra cael fi lawr braidd. Mi yda ni’n byw yn ganol nunlla o ganol nunlla, mewn lle mor ddiarffordd ag ynysig mae’n anhygoel. Peidiwch an gamddallt i, dwi yn ddiolchgar am y cyfle yma a dwi dal yn mwynhau. Yr unig beth ydi fod pob diwrnod yr un peth yma, a dwi di dechrau teimlo rhwystredigaeth. Dwi’n casau y penwythnosau yma, mae’r mwyafrif helaeth o bobl yn gyrru adref ac yn gadael y campws yn hollol wag. Mae hydynoed y llyfrgell a’r stafell gyfrifiadurol o dan glo! Mae’n bosib cerdded rownd y campws ar nos Sadwrn a does na ddim golwg o neb na siw na miw o ddim. Afiach.Ond oleia dwi ddim yn Falluja, yn ganol y gwaed a’r gyna. Dwi’n gobeithio neith Duw ag Ala fadda, amdan yr holl erchyllderau. Heddwch i’w llwch.

Yr unig beth sy’n cadw fi fynd wan ydi Rhagfyr yr 8fed. Y diwrnod dwi’n hedfan adra. Mi oedd rhaid i mi dalu $100 i gael newid fy diced awyren am fod Clwb Ifor Bach wedi cynig noson i Unarddeg.com ar dydd Sadwrn yr 11fed, sef y diwrnod oni fod i hedfan. Gwefan fy mrawd i ydi Unarddeg, a dwi’n helpu allan pan dwi’n gallu. Mi fyddani yn dathlu un blwyddyn o Unarddeg, a’r faith ei’n bod ni wedi pasio y marc 500 o eulodau! A hyn i gyd ar noson fy mhenblwydd i’n 23!!!! Dwi’n methu disgwl.

Syniad Drwg #1

2004-11-05T19:20:00.000Z

Ar noson yr etholiad nesi aros fynny tan tua 3.30am, bron crio, yfad 12 can o gwrw, bron crio eto, cysgu dwy awr, cael fy ddeffro gan Radio Cymru a gwneud ffwl o'n hyn yn fyw ar rhaglen Howel Gwynfryn. Ddim yn syniad da!!!!

Cwsg Gerdded

2004-11-05T18:59:00.000Z

Gesi brofiad diddorol mewn gwesty rhyw fis yn ol. Mi oni ar fy ffordd i Buffalo (Efrog Newydd) i fynd i Wyl Gymreig Gogledd America. Mi oni fod ar fy ymddygiad gorau, yn cynrychioli Cymru a'r coleg. Ond mi ath petha o chwith yn fuan iawn yn y 'trip'. Mi oeddan ni'n aros mewn gwesty Holiday Inn yn Cleveland ar y ffordd. Natha ni ddim cyradd tan canol nos a dyma fi a Dewi yn mynd i chwilio am far a oedd ar agor i gael cwpwl o ddiodydd. Gafoni hwyl yn malu cachu efo pobol leol yn y bar cyn dychwelyd i'r gwesty a mynd i gysgu yn ein stafell ar y trydydd llawr.

Y peth nesa dwi'n gofio, dwi'n sefyll wrth y peiriant pop yn y lobi yn fy nrhons am 4am!!! Dwi dal ddim efo syniad be oni yn neud yno. Mae'n rhaid fy mod wedi mynd i chwilio am y toilet (er fod na 'on swit'!) yn fy gwsg! Lawr y coridor, lwar y lifft, wedyn heibio y dderbynfa ar holl staff a oedd yno, a rownd y gongol i'r peiriant pop. Diolch i Dduw doni ddim yn cysgu yn noeth! Wrth gwrs doedd geni ddim goriad i ddefnyddio y lifft na i gael nol fewn i'r stafell, felly doedd dim opsiwn ond mynd nol i'r dderbynfa a actio fel bod y math yma o ymddygiad yn arferol yng Nghymru. Mi odd y ddynas yn edrych arna fi'n hollol insen! Dwi dal ddim yn gwygod ble nesi biso, ond dwi'n amau'n gryf nad mewn toilet oedd hynnu!

Ma hi ar ben arnom ni..............

2004-11-04T23:07:00.000Z

Poni welwch chwi hynt y gwynt a'r glaw?
Poni welwch chwi'r deri'n ymdaraw?
Poni welwch chwi'r môr yn merwinaw - 'r tir?
Poni welwch chwi'r gwir yn ymgweiriaw?
Poni welwch chwi'r haul yn hwyliaw - 'r awyr?
Poni welwch chwi'r sy^r wedi r' syrthiaw?
Poni chredwch chwi i Dduw, ddyniadon ynfyd?
Poni welwch chwi'r byd wedi'r bydiaw?
Och hyd atat ti Dduw na ddaw - môr dros dir!Na beth y'n geidr i ohiriaw?

Yr Awr Fawr

2004-11-02T16:48:00.000Z

Dwi'n teimlo yn eitha sal heddiw. Ma'n fol i'n corddi. Mae o'n atgoffa fi o'r teimlad na oni yn ei gael noson cyn arholiad pwisig yn yr ysgol neu coleg. Mae hi'n ddiwrnod yr elecsiwn a dwi'n croisi pob rhan o'n nghorff yn y gobaeth y bydd yr Anghrist ddim yn cael ei ail ethol. Dros yr wsos dwetha dwi di bod yn styc i'r teledu a'r rhyngrwyd yn gwilio'r holl ffars, ond erbyn wan mae'r awr fawr yn agosau, a'r diwedd ar y gorwel. Ella............ Neu ella ddim. Mae'r rhanfwyaf o bobl yn rhagweld bydd yr holl etholiad yn cael ei benderfynnu yn y llysoedd, gyda'r ddau ochr yn barod i bwintio bys a cyhyddo eu gilydd o dwyllo. Bydd o fel etholiad 2000 eto, ond efo mwy o gasineb o'r ddwy ochor. Yr unig obaith i gael etholiad call ydi bod na nifer helaeth o bobl sydd ddim felarfer yn pleidleisio yn gwneud hynny, gan eu bod nhw yn debygol o bleidleisio dros Kerry.

Ma na wbath digri newydd ddigwydd i fi wrth i mi sgwenu hwn. Dwi'n esitedd yn y llyfrgell a nath na hogan ddod fynny atafi efo camra digidol a papur a pensal. "Do you remember me?" oedd ei cwestiwn, a "na" oedd fy ateb cywelyddys i. Eniwe, roedd hi'n neud erthigl i bapur y coleg ag roedd hi isho gwybod pwy swni y pleidleisio dros. Nesi ddewis fy eiriau yn ofalus gan fy mod mewn lle cyhoeddys. "Dwi ddim yn Americanwr, felly swni ddim yn pleidleisio dros Bu$h." Oni am fynd ymlaen a'i alw fo'n Anghrist ag yn y blaen, ond nesi sylwi fod swn cyson o teipio yn y stafell wedi mynd yn ddistaw a bod pawb yn edrych arna fi. I neud petha yn waeth nath hi dynny fy lun i fynd wrth yml y dyfyniad. Shit, dwi mewn trwbwl wan!

F.T.Q

2004-10-25T01:07:00.000Z

Bob amser cinio ma na gymysgedd diddorol o bobl yn cantin y coleg. Yn ganol y myfyrwyr i gyd mae na doman o bensiynwyr sydd yn dod yna i gael pryd o fwyd am ddim, a cyfle i gymdeithasu. Dwi'n meddwl bod hyn yn syniad gwych gan fod y ddau genhedlaeth yn cael cyfle i gymdethasu, a bwyta bwyd sy'n ochri ar fod yn afiach. Dwi di cyfarfod a gymaint o gymeriadau doniol yn ysdod cinio. Hen Americanwyr gwledig o dras Cymreig, pobl faswn i byth di cael cyfle i gyfarfod fel arall, ond pobol sydd wedi gwneud y profiad yma yn un gwerthchweil. Dan Evans ydi un ohna nhw, cymeriad gwledig go iawn sy'n foi mor glen a mor ddigri. Bob tro dwin gweld o mae o'n gweiddi wbath fel "hey Cynnoog how you doing!!!" cyn lawnsio fewn i sgwrs ddifir am wbath, felarfer Cymru neu ffarmio. Ffarmwr ydi Dan a mae’n debig fod ganddo doman o bres, ond mae o dal yn dod i'r cantin yn ei ofarols hen carpiog i gael ei bryd am ddim, a trio sleifio darn braf o gig allan i'w gi.

Y peth cyntaf i Bruce ddweud wrtha fi ar fy ddiwrnod cyntaf y Rio oedd F.T.Q, sef “F*#k the Queen”. Mae o’n Americanwr arall o dras Cymreig sy’n eu 70au, sy’n trin fi a Dewi fwl meibion. Mae o’n honi mae F.T.Q oedd y peth cyntaf iddo ddysgu am Gymru. Mae o’n hoff o dynny coes felly ella bod hyn ddim yn wir, ond dwi’m yn poini, ma’r boi ma yn hollol saff. Bruce nath ddeud wrtha fi am yr holl gyfoeth sydd gan rhai o Gymry’r ardal. Dwi di cyfarfod dau Gymro sydd efo miliynau yn y banc, sydd yn ddau yn fwy na dwi di cyfarfod adra yng Nghymru. Ma gan y Cymry lleol enw drwg am fod bobl tyn efo eu pres. Bruce nath ddeud wrtha fi fod gan y Cymry bocedi dwfn ond breichia bur. Cardis odda nhw wedi’r cyfan! Odda chi’n gwybod sut gafodd y Grand Canyon ei ffurfio? Nadd na Gymro golli ceiniog!! Boom Boom! Mae’n ddiddorol gweld sut ddelwedd sydd gan y Cymry.

Duw yn y Ty Gwyn

2004-10-19T01:09:00.000Z

Mae'r rhyfel ar elecsiwn yn bwnc llosg yma, yn enwedig yn fama achos fod y dalaeth yn un or 'swing states', h.y mae hi am fod yn agos iawn. O be dwin ddallt nath Bush guro Columbus sef y dref fawr agosa o 14 pleidlais yn yr elecsiwn dwethaf. Yn ogystal a hyn mae talaeth Ohio wedi pleidleisio am enillydd yr etholiad bob tro ers 1964. Dwi'n licio bod yn ddramatig pan dwi'n son am yr etholiad, gan fod na gymaint yn ddibynu arna fo, felly dwi'n mynd i ddeud bod dyfodol y byd yn nwylo pobl Ohio!

O be dwi'n weld mae o fel petai pobol yn cael ei geni fewn iw plaid yma, a wedyn ei ddilyn yn ddall. Dwi mewn rhan gwledig iawn a mae'r Gweriniaethwyr sydd yn y mwyafrif helaeth yn casau y Rhyddfrydwyr gyda atgasedd anhygoel. Dwi di ffeindio bod hi ddim yn syniad da i ofyn yn uniongyrchol i bobl am pwy ma nhw am bleidleisio dros, felly dwin gofyn i bobl os ydyn nhw am bleidleisio. Ma nhw bob tro yn deud wbath fel " defiantly eint gona vote for that kerry guy". A wedyn dwin gollwng y bom shel. '"Why?" Does gan y mwyafrif helaeth ddim syniad pam ma nhw yn pleidleisio y ffordd ma nhw!

Mae o fel petai nhw erioed wedi meddwl am y peth na cwestiynu'r peth or blaen. Dwi wedi cael rhai yn dweud fod Kerry yn newid ei feddwl drwyr amser, ond y cyfan oedd hwna oedd boi yn ailadrodd, bron air am air hysbyseb teledu y Gweriniaethwyr! Clasur dwi di gael gan sawl Gweriniaethwr ydi bod nhw ddim am bleidleisio dros Kerry gan bo nhw'n methu dioeddef edrych ar ei wyneb!! Oni bron a neidio fewn i'r fan, troed lawr, a gyrru a Ganada pan glywesi hyn am y trydydd tro!

Ma pob Gweriniaethwr wedi dweud wrtha fi bod y rhyfel yn gyfiawn ar ol 9/11. Dwi'n gofyn y cwestiwn "be oedd Irac i neud efo 9/11?" Unwaeth eto, distawrwydd llethol a tymbyl weeds. Dwi'n cyfri rhai o'r bobl yma fel ffrindiau da i mi, ma nhw yn bobl hynod o glen, cyfeillgar a clyfar. Ond dwi dal methu dalld pam fod nhw yn meddwl fel ma nhw. Ma hydynoed lot o'r Darlithwyr Prifysgol yn hollol ddi-glem am be sy'n mynd ymlaen yn y byd. Pobl dysgiedig!! Sgyna nhw ddim syniad! Ma'r peth yn neud fi deilo yn sal i'n stumog.

O be dwi'n gallu ei weld ma na dri ffactor yn dylanwadu ar yr meddylfryd yma o bleidleisio dall.

Mami a Dadi = Ma hwn yn un amlwg. Dwi di cael pobol yn deud wrtha fi pan da ni'n trafod gwlaedyddiaeth bod nhw methu curo fi mewn dadl ond bod ei Tad o'n gwybod bob dim a fysa fo'n neud i fi edrych yn wirion. Cofiwch fod Dad byth anghywir. Fo di'r gora!!!!
Y Cyfryngau = Afiach. Ma nhw mor unochrog a slei. Cadw pawb mewn bythol ofn fel bod nhw yn barod i aberthu unrhywbeth, eu rhyddid au plant (wel plant y dosbarth gweithiol), i lleddfu'r ofn. Clasur o linell gan foi dwi'n nabod "Bill O'Rilly YDI'R DYN MWYA TEG AR Y TELEDU!!!!
Crefydd = Ma nhw yn cael eu magu i beidio cwestiynnu gair Duw. Ma hyn yn golchi drosodd i wleidyddiaeth. Ti ddim yn cwestiynu awdurdod. Ma pobl hefyd yn dweud fod "Duw yn y Ty Gwyn" syn dychryn fi yn uffernol. Atab fi (wrth wenu) i'r bobl yma ydi mae'r Angrhist sydd yn y Ty Gwyn a bod o di twyllo nhw ag yn arwain nhw tuag at yr apocalips. Fel oni'n deud. Dwi'n licio bod yn ddramatig.

Dwi'n mynd i stopio wan achos ma'n waed i'n berwi. Ma geni lot o streuon digri/sceri ynglyn a'r pwnc yma. Ond nai adal y rantio tan rhywbryd eto.

Sgwni sut ma petha adra?

2004-10-18T18:58:00.000Z

Dwi erioed di bod i ffwrdd o gartref am mor hir a hyn a dwi weithia'n dal fy hyn yn meddwl am Gymru. Ychydig o hiraith am gartref. Dwi'n meddwl am fy nheulu a'n ffrindiau, y gig's Cymraeg dwi'n methu, y mynyddoedd, bwyd call, teledu normal, Bangor a Rhiwlas, fy stafell wely ag yn fwy pwysig na dim, fy wely clyd.

Cefais y newyddion diddorol ddoe fod fy wely wedi cael ei daflu allan. Mi odd o'n hen iawn ac yn syrthio'n ddarnau efo un ochor yn cael ei ddal fynny a brics.Yr ergyd ola iddo oedd cyfraniad eulod o grwp roc adnabyddys Cymraeg. Nai ddim ei enwi fo, ond mi nath y person dan sylw biso yn fy wely ar ol noson ar y pop. Diolch gyfaill.

Dyma lle dwi ar ochor arall y byd a ma na rhyw rafin yn piso ym fy wely. Sgwni ym mha ffyrdd eraill ma fy mro yn cael eu lygru tra fod fy nghefn wedi troi?

Ydi hi'n bosib gwerthy matres sydd wedi eu lychu gan un o ser y Sin Rock Gymraeg ar e-bay? Bach o ad-daliad i fi am fy golled a'r boen emosiynol?

Hwyl a Sbri a Jambori.

2004-10-14T21:32:00.000Z

Ma bywyd Coleg yn eitha gawhanol yn fama. Ma’r ffaith bod y dref yn un ‘sych’ yn factor mawr yn hyn, ond ma na fwy o factorau. Da ni mor bell o bob man yma a does na ddim I wneud am filltiroedd. Adra ma bywyd cymdeithasol y Coleg yn troi o amgylch y tafarndai. Ar campws Rio Grande ti’n cael yr un ddirwy am fod yn feddw a o dan 21 oed a wyt ti’n cael am gario gynnau, sef $150!

Os tisho yfad sgintim llawer o opsiynau. Y cynta ydi yfad yn dy stafell ond ma hyn yn berig gan fod un can gwag o gwrw yn gallu golygu dirwy drom a ella cic allan o’r neuadd. (Dwi di body n lwcys hyn yn hyn gan fod nifer o’n ffrindia di cael eu dal allan)
Opsiwn dau ydi mynd allan i’r coed a gwneud tan mawr. Ma well geni hyn o bell ffordd achos ma na wbath gwych am y ser, fflama’r tan a’r cysgodion yn y coed. Nath a ni heirio ‘generator’ dros y penwythnos I gael parti go iwan, sef penblwydd Hayden o Borthmadog. (Nai ddim deud faint oed ydi o!) Mi odda ni fynny yn ‘Plas Road’ (sylwch ar yr enw!) efo coelcerth go iawn, goleiadau mawr a albym newydd Pep le Pew yn blastio hip hop Cymraeg dros y bryniau. Noson wych, piti fod Cymru di colli yn y peldroed ddo, a bod hyn di gorfodi ni ddechra yfad am 10am. Damia!!

Ma rhai myfyrwyr yn byw mewn tai ond ma’r rhanfwyaf ohonynt efo cymdogion sy’n galw yr heddlu os oes ganddynt unrhyw esgys. Ma un ty yn eithriad. Ty “baseball”. Ma nhw’n galw dydd Mercher yma yn ‘Wacky Wednesday’ achos hon dir noson ma pawb yn mynd i’r ty ma syn ganol nunlla. Dyma ble gesi’r profiad cyntaf o barti ‘keg’ colegau Americanaedd. Credwch chi fi, mae o fel bod mewn ffilm efo ‘jocks’ yn bongio cwrw drwy dwmffat a poblo yn neud ‘head stands’ ar ben ‘keg’ i’w yfed. Mae’n brofiad diddorol iwan! (Yn enwedig y ffordd gwahanol ma pobl yn dawnsio yma, ond nai son am hyna rhywbryd eto. Mae'n amser bywyd wan)

Saff fel rhaff

Ychydig o Hanes

2004-10-14T18:13:00.000Z

Mi oni fynny ym mynwent capel Nebo heddiw ma, ble oni yn chwarae rol mewn taith o amlgylch y fynwent. “Come meet your ancestors” oedd slogan y daith ble oedd gwahanol bobl yn adrodd hanes y person a oedd wedi gladdu yno. Fi oedd Danial Issac a gafodd ei eni ar Mai 7fed 1848. Gesi sefyll ar ei fedd tra yn adrodd hanes ei fywyd fewn i feicroffon di wifr, oflaen cynelleidfa o Gymry America. Oni’n gweld y hollbeth bach yn rhyfedd, ond dyna fo mae o yn fy gontract! O edrych rownd y fynwent roedd yr holl enwau ar y cerig beddi yn rhai Cymreig, Evans, Jones, Thomos a Jenkins. Mae’r un peth yn wir am fynwent Tyn Rhos sydd ddim yn bell i ffwrdd. Cymry sydd yn y pridd, a mae eu disgenyddion dal yn falch o’i gwreiddia. Mae Hanes y Cymry a ymfudodd yma yn hynod o ddiddorol, ond dwi’n amau fod neb yna lawer o neb yn gwybod amdano. Dyma hanes bras iawn rhai o’r Cymry cyntaf a nath neud eu cartref yma yn ardal Rio Grande. (Dwi ddim yn arbenigwr ond dyma sut dwi’n ddallt hi)

Un o’r Cymry cyntaf i ddod i’r rhann yma o’r byd oedd John Evans o ardal Waunfawr, ger Caernarfon. Mi odd o yma yn chwilio am Indiaid cochion a oedd yn sharad Cymraeg. Fo oedd un or dynion gwyn cyntaf i fynd lawr afon Missouri, ar dyn cyntaf i fapio y rhan yma or afon (1790au dwi’n meddwl). Chwaraeodd y map yma rhan bwisig yn uno America gan ei fod wedi arwain at ffeindio y ffordd at y Pasiffig. Mae’r hanes yn hynod o ddiddorol a ma na dipin ar y we amdano. Ma na dderyn bach yn deud wrtha fi fod teulu Gruff Rhys o’r Supper Furry Animals yn perthyn iddo. Diddorol de!

Mae teuluoedd y mwyafrif helaeth o bobl o dras Cymreig sy’n byw yma yn dod yn reiddiol o ardal Aberaeron. Roedda nhw ar y ffordd lawr yr afon yn 1840 o gyfeiriad Pittsburg yn chwilio am Cincinnati er mwyn dechrau bywyd newydd, ble oedd yna ddigon o dir i bawb gael ffermio. Mae’n anodd i ni ddychmygu faint o brofiad brawychys ag anodd fysa’r daith yma wedi bod i’r Cymry dewr yma.

Natha nhw aros yn Gallipolis sydd fynny’r lon o Rio Grande i orffwys am noson, ag i stocio fynny efo nwyddau. Wan mae yna ddau fersiwn o’r stori sy’n esbonio pam eu bod nhw wedi aros yn fama yn hytrach na cario mlaen are eu taith lawr yr afon. Mae un hanes yn dweud fod y gwragedd (blydi genod!) wedi cael digon ar y teithio a wedi torri rhaffau y cychod yn ganol nos. Mae hanes arall yn dweud fod y bobl lleol wedi gwirioni efo’r Cymry gymaint nes eu bod nhw wedi torri y rhaffau. Pa fersiwn sydd yn wir? Does na neb yn gwybod. Mae un peth yn sicir beth bynag, Cymraeg oedd iaith crefydd a’r cartref i lawer genhedlaeth o Gymry’r ardal.

Dechrau o'r dechrau.

2004-09-21T23:33:00.000Z

Mi odda ni rhyw awr tu allan i Rio Grande pan glywson ni'r newyddion drwg. Heb yn wybod i mi, roni wedi cytuno i wario blwyddyn nesaf fy mywyd mewn tref "Sych". h.y. Dim Alcaho!!! Mi oni y disgwyl i Rio fod yn le adain dde, crefyddol a gwledig ond roedd hyn yn uffar o sioc i mi, yn enwedig ar ol y daith hir a anodd (ond ma hwna yn stori arall!)

Wrth i ni dynnu fewn i'r dref, heibio y capeli niferus, y llefydd bwyd cyflym a'r "drive through" banc, roedd hi'n anodd gwybod be i wneud o'r lle. Dyma Kara, sef y Gymraes a oedd yn gofalu amdanom, yn eu'n gwllwng i ffwrdd yn ei'n cartref dros dro. Y Guest House crand a pharchys. Un peth oedd ar fy feddwl i a Dewi (sydd yma efo fi) ar ol diwrnod dieflig o deithio. Cwrw.

Roedd Kara wedi gwneud y camgymeriad ffol o ddweud wrthym ble oedd y lle agosaf a oedd yn gwerthu cwrw, felly doedd dim amdani ond ymlwybro lawr y lon dywyll di-bafin i'r garij betrol a oedd ar ochor arall i ffiniau y dref. Wrth i ni gerdded y milltir yno roedd y hics lleol yn honcian curn eu ceir arnom, doeddent hebdi arfer gweld pobl yn cerdded dim pellach na o ddrws eu adeilad i ddrws eu ceir. Yn ddi rybydd dyma na gar yn tynnu fynny tu ol i ni, ar goleuadau llachar yn sgleinio arnom. Dechreuodd bob math o erchyllderau rhedeg drwy fy mhen, pob un ffilm wael Americanaedd a welais i erioed............ Kara oedd yno a roedd hi'n gwybod yn iawn lle oni yn mynd. Fel bysar Ianc yn dweud "Busted!"

Chwarae teg iddi nath hi roid lifft i ni am weddill y fford, a'n gadael ni'n rhydd i gael eu'n hynan fewa i drwbwl. Wedi'r cyfan rydym ni'n oedolion. (Ac yn Gymru sy'n hoff o'n cwrw!) Ar ol prynnu 8 can am y pris anhygoel o $4.99, dyma ni'n gwneud ei'n ffordd am y ddesg gyda fy I.D yn barod iw ddangos. Ar ol dangos fy ngherdy dyma'r Americanes tu ol i'r cownter yn gofynn i ni lle oeddan ni'n dod o, a dyma ni'n ateb mae Cymry oedden.

"Da iawn, ma na ormod o Saeson yma" oedd ei ateb hi cyn mynd ymlaen i ddweud, "mae'n wr i'n dod o Borthmadog a dwi'n dysgu Cymraeg". Dyma hi wedyn yn siarad ychydig o Gymraeg efo ni!! Roedd y peth yn hollol anhygoel, newydd gyraedd oeddeni a dyma ni'n clywed y stori rhyfeddol yma gan ferch a fagwyd ar be arall y byd. Roedd hyn yn ormod i'm mhen bach blinedig i, a doedd dim amdani ond mynd nol i yfed y cwrw oflaen teledy, a mynd i'r gwely.

Y person nesaf i fi gyfarfod oedd y Americanwr a oedd yn gyfrifol am y myfyrwyr tramor, nytar o'r enw Eric. Doedd Eric ddim yn gall, roedd o'n ymddwyn fel petai o'n yfed dim ond am y coffi a'r cwrw cryfa trwyr dydd. Efallai na heipo dir gair i'w ddisgrifio, ond dwi erioed o'r blaen wedi cyfarfod unrhyw un mor frwdfrydig a llawn bywyd ag ef. Roedd Eric wedi priodi Americanes o dras Cymreig, merch a gwallt coch cyrliog hir a oedd yn edrych fel petai hi'n syth allan o'r Mabinogion. Roedd hyd yn oed Eric yn gallu siarad ychydig o Gymraeg. Ei hoff air Cymraeg oedd "pen ol". Tad ei wraig oedd wedi dysgu hyn iddo a galwai Eric ei Daid yng nghyfrath yn "Tad-cu". Erbyn hyn roni yn dechrau cael darlun o ba mor ddwfn oedd y gwreiddiau Cymreig wedi eu planu yn Ohio, ond doedd gen i dal ddim wir syniad.

Ymuno a'r chwildro blogio!

2004-09-21T22:31:00.000Z

Croeso i fy mlog i! Blogcynog (sori am yr enw, dwi mor wreiddiol!)

Am y flwyddyn nesa ma dwi'n byw allan yn de Ohio, mewn tref bach yn ganol nunlla o'r enw Rio Grande. Erioed wedi clywed am Rio Grande? Doni ddim yn gwybod dim am y lle nes i mi gyraedd, a dwi di ffeindio allan fod neb yn Ohio yn gwybod amdano chwaith! Ella bo chi'n meddwl be dwin dda ma, yn hics fil U.S.A? (Weithia dwi'n meddwl na fyd!) Dwi wedi cael ysgoloriaeth Evan E. Davies i hybu diwilliant Cymraeg yn de Ohio. Swnion od tydi!? Wel mae o! Mae'r holl brofiad o fyw yma yn hollol wallgo, a fy mwriad gyda y bolg yma ydi trio gwneud synnwyr o'r holl beth, cofnodi y profiad a cadw mewn cysylltiad a gartref.

Rwyf yn gobeithio trafod popeth dan haul yma, fel Cymru America a'i hanes, yr Elecsiwn sy'n brysur agosau, y gwahaniaethau rhwng y diwillianau ac wrth gwrs, sut brofiad yw hi i fyw ar gampws mewn coleg Americanaidd.

Mae na streuon da i'w adrodd, y cyfan sydd rhaid i mi wneud yw ffeindio'r amser ar mynadd. Dymunwch lwc i mi!

Hwyl am wan,

Cynog